« الحاد » در اصل از ماده « لحد » ( بر وزن مهد ) به معنى حفره اى است كه در يك طرف قرار گرفته و به همين جهت ، به حفره اى كه در يك جانب قبر قرار داده مىشود ، « لحد » گفته مىشود ، سپس به هر كارى كه از حد وسط تمايل به افراط و تفريط پيدا كند « الحاد » گفته شده ، و به شرك و بت پرستى نيز به همين جهت « الحاد » اطلاق مىگردد . منظور از الحاد در اسماء خدا اين است كه الفاظ و مفاهيم آن را تحريف كنيم ، يا به اين گونه كه او را به اوصافى توصيف نمائيم كه شايسته آن نيست ، همانند مسيحيان كه قائل به تثليث و خدايان سه گانه شده‌اند ، و يا اينكه صفات او را بر مخلوقاتش تطبيق نمائيم ، همچون بت پرستان كه نام بتهاى خود را از نام خدا مشتق مىكردند ، مثلا به يكى از بتها « اللات » و به ديگرى « العزى » و به ديگرى « منات » مىگفتند كه به ترتيب از « اللَّه » و « العزيز » و « المنان » مشتق شده است ، و يا همچون مسيحيان كه نام خدا را بر عيسى و روح القدس مىگذاشتند . و يا اينكه صفات او را آن چنان تحريف كنند كه به « تشبيه » به مخلوقات يا « تعطيل » صفات و مانند آن بيانجامد . و يا تنها به « اسم » قناعت كنند بدون اينكه اين صفات را در خود و جامعه خويش بارور سازند . در آخرين آيه به دو قسمت كه اساسىترين صفات گروه بهشتيان است اشاره مىكند و مىفرمايد : « از كسانى كه آفريديم ، امت و گروهى هستند كه مردم را به حق هدايت مىكنند و به حق حكم مىكنند » ( * ( وَمِمَّنْ خَلَقْنا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِه يَعْدِلُونَ ) * ) . در واقع آنها دو برنامه ممتاز دارند ، فكرشان و هدفشان و دعوتشان و فرهنگشان حق و به سوى حق است ، و نيز عملشان و برنامه هايشان و حكومتشان بر اساس حق